Vjerski život

User Rating:  / 0
PoorBest 

Vjerski obredi su se obavljali u okviru porodice. U većini domaćinstava  se klanjalo svih pet vakata namaza.

 

 

 

 

 

 

 

 

Kada se radilo na polju onda se  klanjalo na mjestu gdje se ko zatekne. Osobe koje su posebno bile odane vjeri bile su poštovane i nikada se nisu ometale u obredima.

            Vjersku obuku djece obavljale su, prije početka rada Mekteba, starije osobe koje su se isticale u poznavanju Islama. Djeca su se okupljala u pogodnim kućama u kojima je vršena obuka. Obuku djece u Gornjem Selu obavljao je Uvejzović Hasan, a u Donjem Selu, Kulić Mahmut.

 

 

Zejnil efendija Čolić

 

            Kada je počeo sa radom Mekteb, onda je vjersku obuku obavljao Čolić Zejnil, koji je završio Medresu u Sarajevu.

            Prvo upoznavanje male djece sa vjerom vršeno je u okviru porodice. Time su se uglavnom bavile nene. Djeca su odrastala sa nenama pa su to nene znale iskoristiti. Strpljivo su djecu navikavale da poštuju vjeru.  Djeca su voljela nene, s njima su provodili najviše vremena, pa su naklonost nene sticala time što su pokazivala koliko su naučili sura. Nena se ponosila time i u svakoj prilici su to pokazivali drugome, što je djeci bio poseban motiv i nagrada.

            U odgajanju djece mnoge pozitivne navike su se sticale tako što su tumačene kao vjerske obaveze. Na primjer: da bi se djeca ujutro umivala govoreno im je da će ih sunce popljuvati ako se ne umiju. Da bi se sticale navike strpljenja i da se ništa ne radi bez razmišljanja, djeca su se učila da se mora prvo obuti desna a onda lijeva noga. Isto je vrijedilo i za oblačenje. Takođe se uvijek govorilo da treba desnom nogom izlaziti iz kuće ili desnom nogom ulaziti u kuću itd.

            Petkom se išlo na džumu. Tada se kod kuće nisu radili teži poslovi (oranje, kopanje, kosidba …). Na džumu se išlo organizovano u Žepu ili Podžeplje gdje su bile džamije.

 

 

Srušena džamija.

 

            Kada su Gođenjci procijenili da mogu napraviti džamiju to su i uradili. Zemljište za izgradnju džamije je dao Kulić Huso. Džamiju je otvorilo Curić Uzeir. U ratu 1992-1995. godine džamija je srušena.

 

 

 

Početak obnove džamije

 

            Gođenjci su riješili da obnove džamiju. Okupili su se 2006. godine da očiste ruševine. To su i uradili. Odražan je Mevlud. Tada je i započela obnova porušene džamije.

 

 

Obnovljena džamija

 

            Sredstva za obnovu džamije osigurali su Gođenjci i njihove komšije, koji se nalaze raseljeni po čitavom svijetu.

            Vjerski obredi su se posebno upražnjavali tokom mjeseca Ramazana. Većina stanovništva je postila. Tokom mjeseca Ramazana svi su izbjegavali trošiti alkoholna pića. Porodice koje su bile prisiljene da obave neke teže i veće poslove ostavljale su neku osobu iz komšiluka da bude kod kuće, da posti i da klanja sve vakte namaza. 

            Sehur (ručak) i iftar (večara), prije izgradnje džamije, objavljivalo se udaranjem u šinu.

            Završetak Ramazana se proslavljao organizovanim bajramskim dernekom. Za prvi dan Bajrama dernek se organizovao u Žepi, drugi dan je bio dernek u Gođenjima.

Za Bajram je dolazila specijalna muzička grupa iz Župe sa obaveznim bubnjem i zurlom.

Tokom derneka se organizovala pješačka trka i gađanje iz puške (nišan). Na derneku je bilo obavezno kolo. U sredini su bile žene i djeca, oko njih su cure kolale i pjevale. Iza cura su se okupljali muškarci (momci) koji su se nat-pjevavali sa curama. Na curansku pjesmu odgovor je bila momačka pjesma. Momci su zvali curu iz kola koja im se sviđa. Cure se nisu smjele okretati na pozive momaka. Okrenuti se bila je velika sramota. Ako su bile zainteresovane za pozive momaka onda su to na neki način davale do znanja, osijehom, namigivanjem ili na neki drugi način, kada su bile na suprotnoj strani okrenute prema mjestu odakle je zvao momak. U posebnim slučajevima je djevojka napuštala kolanje i čučnula bi među žene blizu odabranog momka i tako progo-vorila nekoliko riječi sa njim.

Za Kurban Bajram se organizovao dernek na isti način. Za Kurban Bajram su se  pripremale i dijelile halve za mrtve uoči Bajrama, a za sam Bajram se klao kurban i dijelio se komšijama.

Mnogi vjerski obredi su ugrađeni u svakodnevni život, postali su dijelovi običaja i njih su svi poštivali. Između vjernika i onih koji nisu upražnjavali vjerske obrede postojala je potpuna tolerancija. Nije se događalo da se neko javno prekori što nije vjernik ili obrnuto.

 

 

Klanjanje je sastavni dio života

 

 

 

Additional information